Eric Pearl en zijn reconnectie


Op dag één gaf ik de zigeunerin het geld, ging op haar tafel liggen en dacht: "Dit is het stomste wat ik ooit heb gedaan. Hoe kan ik zoveel geld hebben betaald aan een volslagen vreemde zodat ze met haar vingertoppen lijntjes op mijn lichaam kan tekenen?"

Dr. Eric Pearl ontving zijn persoonlijke Reconnectie van een zigeunerin op het strand van Venice Beach terwijl hij geen idee had wat hem bezielde om deze ervaring te willen ondergaan. Hij begon met een behoorlijke portie weerstand aan deze sessie. In zijn boek De Reconnectie beschrijft hij op een zeer humoristische wijze wat er door hem heen ging terwijl hij op de behandeltafel plaatsnam.

De Reconnectie 1e sessie

"Omdat ik haar nu toch het geld al gegeven had, kon ik me net zo goed openstellen voor wat ik kon ontvangen. Dus lag ik daar stil, klaar en open. Toen het voorbij was, zei mijn geest dat ik niets had gevoeld. Helemaal niets. Kennelijk was ik de enige in de kamer die dat wist. De vrouw hielp me overeind alsof ik zojuist een aardbeving had meegemaakt. Ik hoorde dat bepaald niet stille stemmetje in mijn hoofd, dat zei: 'Dame, ik weet niet wat jij denkt dat hier gebeurd is, maar ik heb niets gemerkt.'

Ik had betaald voor beide behandelingen, dus besloot ik dat ik net zo goed kon terugkomen voor deel twee. Die nacht gebeurde er echter iets vreemds. Ongeveer een uur nadat ik naar bed was gegaan, ging de lamp naast mijn bed vanzelf aan en ik werd wakker met het gevoel dat er mensen in mijn huis waren. Ik doorzocht het huis maar vond niemand. Ik ging terug naar bed met het mysterieuze gevoel dat ik niet alleen was - dat er naar mij werd gekeken.

De Reconnectie 2e sessie

Mijn volgende behandeling begon op ongeveer dezelfde manier als de eerste. Het werd me echter al snel duidelijk dat het verloop van deze anders zou zijn. Mijn benen wilden niet stil liggen. Ze hadden dat kriebelige gevoel, dat sommige mensen 's nachts wel eens hebben. Al snel verspreidde dat gevoel zich naar de rest van mijn lichaam, onderbroken door bijna ondraaglijk koude rillingen. Ik kon amper stil op de tafel blijven liggen. Hoe graag ik ook wilde opspringen en het gevoel uit iedere cel in mijn lichaam schudden, ik durfde me niet te bewegen. Waarom? Omdat ik de vrouw meer geld had gegeven dan ik wekelijks uitgaf aan boodschappen en ik van plan was om iedere cent uit het experiment te halen - daarom.

De behandeling was eindelijk voorbij. Het was een drukkend hete dag in augustus en we waren in een appartement zonder airco. Toch was ik bijna bevroren en mijn tanden klapperden terwijl de vrouw zich haastte mij in een deken te wikkelen. Zo bleef ik ruim vijf minuten zitten tot mijn lichaamstemperatuur weer normaal werd.

Ik was nu anders. Ik begreep niet wat er gebeurde en ik kon het ook niet uitleggen, maar ik was niet langer de persoon die ik vier dagen daarvoor was geweest. Op een of andere manier bereikte ik mijn auto, die uit zichzelf de weg terug naar huis leek te kennen. Ik herinner me niets van de rest van die dag. Ik weet alleen dat ik de volgende ochtend op het werk was. Mijn odyssee was begonnen.

Wat is er met jou gebeurd?

Ik kwam weer bij mijn positieven toen ik de receptie van mijn praktijk inliep. Het was alsof een deel van mijn hersens uit mijn schedel getild was en pas op dat moment teruggeplaatst werd. Dat was echter niet het enige vreemde. Ik moest een spervuur van onverwachte vragen pareren: 'Wat is met jou gebeurd dit weekend. Je ziet er zo anders uit! Je klinkt zo anders!' Ik was zeker niet van plan te antwoorden met: Niets, ik heb alleen maar een waarzegster op het strand drie honderd drie en dertig dollar betaald om met haar vingertoppen lijnen op mijn lichaam te tekenen, hoezo? Sommige vragen kun je maar beter onbeantwoord laten. 'Oh, niks,' antwoordde ik terloops, terwijl ik mezelf afvroeg wat er precies was gebeurd in het weekend."

Gevolgen

Dr. Pearl liet zijn patiënten na de behandeling (chiropraxie) altijd dertig tot zestig seconden met gesloten ogen op de tafel liggen. Zo konden ze zich even ontspannen. Op die maandag vroegen zeven patiënten hem of hij rond de tafel had gelopen terwijl zij daar lagen. Sommigen vroegen of er iemand anders in de kamer was geweest omdat ze het gevoel hadden dat er meerdere mensen rond de tafel stonden of liepen. Anderen vertelden dat zij precies konden aangeven waar hij zijn handen hield voordat hij hun lichaam aanraakte. Het werd een spelletje om exact aan te geven waar zijn handen zich bevonden. Het was echter geen spelletje meer toen mensen begonnen te genezen.

De rest kunt u lezen in zijn boek The Reconnection. U kunt ook door naar de toepassingen van Reconnectieve Energie.